Vreugde transformeert

Ik zit in een wachtruimte van het ziekenhuis. Voor mij zit een jonge vrouw, net als naast mij en schuin tegenover mij. Ziekenhuispersoneel loopt af en aan. Mensen groeten elkaar niet. Buiten is het grijs en TL-verlichting zorgt ervoor dat we elkaar kunnen zien.

Dan loopt er een man door de hal van het ziekenhuis. Hij draagt een doos met tijdschriften en fluit vrolijk. Het is of de zon binnen gaat schijnen. Als hij passeert groet hij joviaal iedere vrouw. Ik zie de energie in iedereen veranderen. Wat is de kracht van vreugde sterk. De man komt even later weer langs. Hij fluit nog steeds zijn liedje en groet het passerende personeel. Mensen lachen en groeten elkaar vriendelijk. Voordat hij uit mijn zicht verdwijnt zie ik hem bijna een sprong maken, waarbij zijn hakken elkaar raken. Bijna. Mijn ziel is vrolijk en hobbelt nog even met zijn vreugde mee.

Projectie

Alles wat wij zien in de wereld is projectie. Wij zien in de wereld buiten ons wat zich in ons afspeelt. Zien we het licht in ons hart, zullen we dat ervaren in anderen. Is onze visie gericht op ego-kwaliteiten (woede, angst, jaloezie, etc) in ons, zien wij dat in anderen.

Ik leerde een vrouw kennen. Mij was verteld dat ze een leuk en vrolijk karakter heeft. Ik stelde mezelf voor en merkte dat er weinig contact was. De anderen kende ik al een paar jaar. Ik probeerde contact te leggen tijdens ons werk, maar mijn pogingen liepen op niets uit en gesprekjes verliepen stroef. Op een dag was ze in strijd met een man. De vrouw sprak mijn naam voor een deel uit. De man probeerde haar te vertellen hoe ik heet. Met rust en Liefde bekeek ik de situatie en de energie zat vast. Ik was er zeker van dat ik positieve energie kon laten stromen, uiteindelijk. Ik werd bij het gesprek geroepen en vertelde hoe ik heet, waarop de vrouw zich omdraaide en wegliep. Ik nam afstand om werkelijk te kunnen kijken.

Momenteel verdiep ik mij in een boek, genaamd: Een Cursus in Wonderen. Het biedt zoveel wijsheid over het ego in ons, dat de Liefde in mij meer en meer haar plaats inneemt. Ik leerde een zin: 'Laat mij mijn broeder (man of vrouw) zien, zoals ik mezelf zie'. En met die zin dacht ik aan de vrouw. Ik zag het licht in mijn hartcentrum en zag de vrouw vol in de Liefde staan. Positieve projectie. Die keer hadden we contact, we werkten samen en babbelden. Twee keer later zag ik haar weer. We ontmoetten elkaar bij de voordeur en zij straalde toen ze mij zag en groette. Liefde, het voedt altijd en overal.

Ik leerde een vrouw kennen. Mij was verteld dat ze een leuk en vrolijk karakter heeft.

AL

Mijn eerste menstruatie was te vergelijken met een mini-bevalling. En zo was iedere menstruatie erna. Toen ik een jaar of 17 was, menstrueerde ik een jaar niet. In eerste instantie waren mijn ouders bang voor een zwangerschap, maar zelfstandig zwanger worden lukt geen vrouw. Ik ging naar de huisarts die mij meldde dat iedere cyclus weer anders verloopt en daar kon ik het mee doen. Ik genoot van de afwezigheid van pijn iedere maand en na een jaar was alles weer bij het oude.

De laatste maanden merk ik weer een verandering op. Ik ben rustiger geworden omdat ik veel leef in de Liefde in en om mij. Mijn menstruatie verloopt ook rustiger. De pijn is nihil en de vloeiing verloopt veel gelijkmatiger. Ik denk dat alles met elkaar samenhangt.

Vorige week bezocht ik met Manlief een lezing van een arts. Deze arts is zowel regulier als 'alternatief' geschoold. Hij vertelde dat veel vrouwen last krijgen van de overgang door het gebrek aan balans van het vrouwelijke en mannelijke deel zichzelf. Pillen en zalfjes zullen niet effectief werken. Wat wel werkt is zelfonderzoek, diepgaand zelfonderzoek.

Op de terugweg van de lezing realiseerde ik wat de man verteld had en hoe mijn zelfonderzoek tot het mooie cadeau heeft geleid van een forse vermindering van pijn iedere maand. Het is één van de vele mooie veranderingen die ik heb mogen ontvangen door mijn keus te leven in Liefde.

Een vriendin vertelt mij dat veel vrouwen op latere leeftijd starten met het zoeken naar verdieping in het leven. Zijn vindt het tof dat het mij lukt anders naar het leven te kijken. En zij zegt mij dat 'onze leeftijdgenoten' vaak te druk zijn met het leven op zich. Het huis, het werk, de kinderen en de relaties eisen alle tijd op.

Maar zelfonderzoek is voor Alle Leeftijden. Onze kinderen pakken het probleemloos op. Ik zie hoe zij groter worden met Liefde om zich heen. Ik zie hoe het ze sterkt in het leven en hoe ze floreren bij de werkelijkheid van de Liefde. En waarom zouden we het laten op jongere leeftijd? Het voorkomt klachten en het maakt het leven een stuk lichter om te leven. De wereld is één grote spiegel, waarom zouden we niet kijken wie we aantreffen?

Pijnprikkel als wegwijzer

Het is ochtend op een doordeweekse dag. We zijn net wakker en uit één van de andere kamers komt een hulp roep mijn kant op. Broer en Zus hebben ruzie en er wordt geslagen. Ik heb een hekel aan (lichamelijk) geweld en er is altijd een andere weg. Als ik in de slaapkamer kom, worden er wederzijds trappen en meppen uitgedeeld. Ik spring tussenbeide en ben boos omdat de kinderen opgaan in de vastzittende energie. Manlief reageert vanuit de badkamer dat het lekker gaat deze morgen.

Als we allemaal beneden zijn, ik beide verhalen aangehoord heb en de rust is teruggekeerd voel ik pijn in mijn nek en schouders. Ik vraag Manlief of hij kan zien waarom ik 'ineens' pijn in mijn nek voel. Hij zegt dat het door de ruzie van de kinderen komt. De link is juist, maar ergens voel ik dat er iets niet klopt. Het is mijn pijn. Ik mag weer op onderzoek uit in mezelf.

Er is rust in huis. Iedereen is weg en de hond slaapt. Ik heb de vrede weer in mijn hart en voel me goed. Wat wilde mijn lichaam mij vertellen? Ik bekijk de situatie nog een keer. Wat had ik anders kunnen doen? Ik ben boos geworden in mij, al was het kort. Maar de woede in mij heeft de pijn veroorzaakt. Ik stond niet meer in mijn kracht, ik was mijn vrede kwijt en mijn ego had de overhand. De pijn heeft mij een prikkel gegeven om wél mijn vrede te bewaren. Dat het allemaal zo mooi werkt, de verbindingen in mij. Mijn lichaam wijst mij haarscherp de weg!

Wat ik anders kan doen? De ruzie voortaan laten voor wat het is en niet in de energie meegaan. De energie losmaken door de kids uit elkaar te halen en aangeven dat ik met allebei zal praten, zodat de kids hun verhaal kwijt kunnen en zich gehoord voelen. Ouder zijn als leerweg.

Wie doet nou zoiets?

Een paar weken terug ontstond er brand op de andere locatie van onze basisschool. Ik hoorde hier en daar de vraag: "Wie doet nou zoiets?", want het gerucht ging dat de brand was aangestoken door jongens, kinderen dus. Ik weet niet of dat inmiddels bewezen is. En vanmorgen hing er een briefje aan het hek van onze basisschool. In het weekend was er veel glas op het plein gegooid. Overal lagen glasscherven en met name de scherven in de zandbak voor de kleuters waren moeilijk te verwijderen in korte tijd. Weer hoorde ik de vraag: "Wie doet nou zoiets?"

Aan tafel bespraken we de voorvallen. Wie doet nou zoiets? En Zus weet het wel: mensen die niet bij hun Liefde kunnen. Iedereen is Liefde, zo ook jongens die een school in brand steken, zo ook mensen die glas op een schoolplein gooien. Het verschil zit hem in de mogelijkheid om de Liefde te kunnen bereiken. Ik ben geraakt. Geraakt omdat er mensen met zoveel verdriet rondlopen dat ze deze acties ondernemen. Ik zie hun licht en zend ze alle Liefde.