Toen ik hoogzwanger was van Zus, maakten Broertje en ik een wandeling in het bos met onze honden. We hadden toen twee honden. We liepen terug naar de auto om naar huis te gaan. Op het parkeerterrein in het bos lieten twee vrouwen een bus vol enthousiaste honden los. De vrouwen namen plaats op een bankje en de honden liepen onbeheerd overal heen. Onze grote hond raakte in paniek en ik probeerde haar te begeleiden. Ergens was er een kuil en een grote hond knalde met volle vaart tegen de achterkant van mijn benen. Ik viel in de kuil en kwam met mijn ronde buik hard op de grond neer. Zelfstandig opstaan lukte mij niet en Broertje raakte in paniek. Ik was ook niet rustig meer. Eén van de vrouwen hielp mij weer op de been en toen alle honden weer bij elkaar waren en ik Broertje en de honden in de auto had, reed ik snel naar huis om contact op te nemen met de verloskundige. Alles was nog prima in orde en na een paar dagen had ik weer contact met de baby. Wat was ik geschrokken.
Vandaag loop ik met Manlief in het bos. Mijn linker knie is heel pijnlijk en bewegen gaat niet soepel. Toch genieten we van de frisse lucht van de kou, van de zon en de rijp in de natuur. Langzaam lopen we babbelend over het leven over verharde paden. Soms ontmoeten we mensen met enthousiaste honden. Manlief gaat dan voor mij staan, zodat ik niet zal vallen. Ik probeer met liefde de honden te benaderen en vraag om hulp bij de heling van wat ik ooit meemaakte. De angst zit nog in mij. We lopen en babbelen. Dan komt er een jonge Labrador met volle vaart op mij af. Op het laaste moment stapt Manlief naar links en de hond knalt met zijn kop tegen de benen van Manlief. Ik gil en geef aan dat ik de situatie eng vind. De man en vrouw die bij de hond horen lopen verderop, ze komen ons tegemoet. De hond heet Sheila en wordt geroepen. Sheila danst wild om ons heen en zij probeert zich tussen ons in te bewegen. Het is mij weer duidelijk dat ik om heling gevraagd heb. Deze hond reageert erop en ze knalt nog een paar keer met haar lijf tegen de benen van Manlief aan, in een poging mij te bereiken. De vrouw roept Sheila en ze luistert goed. We passeren in goede harmonie. Ik vind Sheila een leuke hond, ik houd van haar speelsheid en karakter en als ik eraan denk hoe ze bewoog, kan ik alleen maar lachen. Mijn angst mag naar het licht gebracht worden. Dit kan ik alleen maar leren door ervaringen. Eerst mag ik leren vallen. Dat zou geen slecht idee zijn. Hoe kan ik vallen, zodat ik mijn gewrichten spaar? Een judoleraar weet wellicht meer. Volgende week ga ik op onderzoek uit. Wordt vervolgd...
zondag 28 november 2010
dinsdag 23 november 2010
Grenzen stellen
Zus komt thuis. 'Het werkt niet als ik altijd maar een lief meisje ben.' En Zus vertelt hoe ze worstelt met uitsluitend lief zijn. Ik vertel haar dat lief zijn niet per definitie betekent dat je over je moet laten lopen. In tegendeel. Je dient ook lief te zijn voor jezelf en dus je grenzen duidelijk te maken aan anderen. Dat vindt Zus verhelderend.
Broer komt thuis. Hij botst al sinds groep drie met een kind. Het kind uit zich heel grof, dreigt en scheldt Broer uit. Zelfs nu het kind alweer twee jaar op de middelbare school zit, blijft hij zich grof uiten. Broer begrijpt dat niet. Een klasgenootje van Broer had gezegd dat het komt doordat Broer is wie hij is. We praten als we aan tafel zitten. Ook Broer mag zijn grenzen stellen. Waarom zou je mensen vriendelijk groeten als je weet dat ze grof zullen reageren? Waarom zou je energie steken in iets wat niet gaat lukken?
Kinderen kunnen hard zijn tegen elkaar, maar dan zijn ze wel duidelijk. Bij volwassenen is dat soms net even anders. Volwassenen hebben zich leren aanpassen en reageren beleefd. Sommige mensen zeggen heel weinig, maar strooien royaal met gevoelens. Ik praat met Manlief. Hoe ga ik dáár dan mee om? Hoe behoud ik mijn grenzen als ze door volwassenen niet gerespecteerd wíllen worden? Wat doe ik als duidelijk zijn niets dan verzet oplevert? Ik kan het licht in de ander zien en dan zie ik een mooi stralend hartcentrum. Dat is leuk. Maar wat als ik wel met de persoon door één deur moet (familie of collega's), en de persoon zich blijft verzetten?
Manlief heeft twee oplossingen. Of ik stel mijn grenzen bij. Flexibel kunnen zijn is ook een prettige eigenschap. Begrip voor of van een situatie kan dit makkelijker maken. Of ik voed de situatie niet meer met mijn energie en ik ga mijn eigen weg. Net zoals Broer dat mag leren. Manlief heeft gelijk.
Lief zijn is leuk, liefdevol door het leven gaan ook. Het voedt en het geeft mij heel veel rust. Maar het betekent niet dat ik niet af en toe mijn grenzen duidelijk moet maken aan anderen. En soms mag dat met liefdevolle kracht.
Broer komt thuis. Hij botst al sinds groep drie met een kind. Het kind uit zich heel grof, dreigt en scheldt Broer uit. Zelfs nu het kind alweer twee jaar op de middelbare school zit, blijft hij zich grof uiten. Broer begrijpt dat niet. Een klasgenootje van Broer had gezegd dat het komt doordat Broer is wie hij is. We praten als we aan tafel zitten. Ook Broer mag zijn grenzen stellen. Waarom zou je mensen vriendelijk groeten als je weet dat ze grof zullen reageren? Waarom zou je energie steken in iets wat niet gaat lukken?
Kinderen kunnen hard zijn tegen elkaar, maar dan zijn ze wel duidelijk. Bij volwassenen is dat soms net even anders. Volwassenen hebben zich leren aanpassen en reageren beleefd. Sommige mensen zeggen heel weinig, maar strooien royaal met gevoelens. Ik praat met Manlief. Hoe ga ik dáár dan mee om? Hoe behoud ik mijn grenzen als ze door volwassenen niet gerespecteerd wíllen worden? Wat doe ik als duidelijk zijn niets dan verzet oplevert? Ik kan het licht in de ander zien en dan zie ik een mooi stralend hartcentrum. Dat is leuk. Maar wat als ik wel met de persoon door één deur moet (familie of collega's), en de persoon zich blijft verzetten?
Manlief heeft twee oplossingen. Of ik stel mijn grenzen bij. Flexibel kunnen zijn is ook een prettige eigenschap. Begrip voor of van een situatie kan dit makkelijker maken. Of ik voed de situatie niet meer met mijn energie en ik ga mijn eigen weg. Net zoals Broer dat mag leren. Manlief heeft gelijk.
Lief zijn is leuk, liefdevol door het leven gaan ook. Het voedt en het geeft mij heel veel rust. Maar het betekent niet dat ik niet af en toe mijn grenzen duidelijk moet maken aan anderen. En soms mag dat met liefdevolle kracht.
zondag 21 november 2010
maandag 15 november 2010
Lang leve feesten
De decembermaand komt er weer aan. Ik hoor veel mensen zuchten en steunen. Zakken cadeautjes worden rondgedeeld en hier en daar verliezen mensen de kern van het samenkomen. Inkopen doen voor een van de december feesten is ook niet te doen en dan al die verplichtingen die we onszelf en elkaar denken op te moeten leggen... Denken... Ooit hoorde ik een gesprek op de radio. Er is zelfs onderzoek gedaan naar de spanningen in de feestmaand. De meeste familiedrama's ontstaan in december. Is dat niet de omgekeerde wereld?
Ook ik zuchtte toen ik in mijn agenda de feestmaand weer zag naderen. Wat wil ik eigenlijk? In ons gezin vroeg ik naar de wensen van de anderen. Wat is jouw wens? Hoe wil jij feest vieren en vooral: wat is voor jou feest? We kwamen bij elkaar en onze wensen deelden we in mijn familie en schoonfamilie. Nog niet alle afspraken zijn gemaakt, maar ik vertrouw erop dat alles in harmonie zal verlopen. Niets moet en alles mag, binnen de grenzen van elkaar.
Cadeautjes koop ik al jaren in delen. Een aantal maanden voor december begin ik al met al mijn aandacht gericht op ieder persoon, cadeautjes te kopen. Het gaat mij om de aandacht en de ervaring van de wens van de ander. De diners houd ik simpel, zodat ik niet uren in de rij hoef te staan bij de supermarkt en papa niet uren in de keuken staat. En de kleding? Ik zie Broer al zitten in zijn ochtendjas, Zus in haar mooiste zomerjurk met haar winterlaarsjes en wij zullen een spijkerbroek dragen. Zo voelen we ons goed samen en delen we de Liefde met elkaar. Ik wens iedereen veel rust en Liefde bij het treffen van de voorbereidingen.
Ook ik zuchtte toen ik in mijn agenda de feestmaand weer zag naderen. Wat wil ik eigenlijk? In ons gezin vroeg ik naar de wensen van de anderen. Wat is jouw wens? Hoe wil jij feest vieren en vooral: wat is voor jou feest? We kwamen bij elkaar en onze wensen deelden we in mijn familie en schoonfamilie. Nog niet alle afspraken zijn gemaakt, maar ik vertrouw erop dat alles in harmonie zal verlopen. Niets moet en alles mag, binnen de grenzen van elkaar.
Cadeautjes koop ik al jaren in delen. Een aantal maanden voor december begin ik al met al mijn aandacht gericht op ieder persoon, cadeautjes te kopen. Het gaat mij om de aandacht en de ervaring van de wens van de ander. De diners houd ik simpel, zodat ik niet uren in de rij hoef te staan bij de supermarkt en papa niet uren in de keuken staat. En de kleding? Ik zie Broer al zitten in zijn ochtendjas, Zus in haar mooiste zomerjurk met haar winterlaarsjes en wij zullen een spijkerbroek dragen. Zo voelen we ons goed samen en delen we de Liefde met elkaar. Ik wens iedereen veel rust en Liefde bij het treffen van de voorbereidingen.
vrijdag 12 november 2010
Oordelen Onderzoeken
In mijn wens te leven in Liefde en niet in de onwerkelijkheid van mijn ego ben ik al vaker tegengekomen dat ik niet dien te oordelen. Veel tijdschriften hebben er een artikel over geschreven en in opleidingen en cursussen komt het ook voor. Oordeel niet. Nou is oordelen toch behoorlijk menselijk en ik ontkom er niet aan. Ik oordeel voortdurend, vooral als ik met mijn ego worstel. Niet oordelen streng invoeren in mijn denken heeft niet het door mij gewenste effect. Mijn ego smult ervan. Hoe werkt dat: niet oordelen.
In het boek stond een kort stukje. En één zin bleef hangen in mijn gedachte. We oordelen eerst en dan nemen we waar. Dus voordat ik iemand of iets zie, heb ik al een oordeel. Dat is leuk om te onderzoeken.
De tuinset. Ik zie een groene tafel en omgevallen stoelen. Het waait. Maar eerst heb ik het oordeel neergezet dat de set oud is en mag worden vervangen. Dat knaagt. Dat mag en kan ik loslaten. De waarneming was goed aanwezig, maar voor mijn eerdere oordeel had ik echt bewust zijn en alert zijn nodig. Oordelen gaat heel snel, het is vluchtig. Dat is goed om te weten. Goed. Volgende situatie.
Ik loop de tuin uit, richting de bakker. Achter de toonbank staat een vrouw op te ruimen. En inderdaad: nog voor ik haar zie oordeel ik over haar dat ik haar sympathiek vind. Dan zie ik haar. Ik zie haar zoals mijn oordeel luidt. Het oordeel komt voor de waarneming, heel miniem, maar het is er wel! Net als bij de groep jongeren die in een rij van vijf op de stoep lopen en niet aan de kant gaan voor andere mensen. De tas van de buurvrouw, de jas van de buurman. Ik oordeel en neem waar. Het gaat snel en juist daarom is het goed om te onderzoeken. Het oordeel geeft mij informatie over wat ik vind. Oordeel, waarneming, gedachte en gevoel. Omgekeerd kan ik mezelf hierin ook onderzoeken. Ik voel iets in mijn buik rommelen. Wat heb ik gedacht? Wat heb ik waargenomen en vooral: wat was mijn oordeel? Het hangt allemaal samen en helpt mij in te zien wat ik wens te zien. Zie ik Liefde of zie ik niet?
En de voordelen van niet oordelen? Het geeft rust. De Liefde kan stromen daar waar het ego geen voeding krijgt. Het onderzoeken van je oordeel geeft de kans om situaties anders te bekijken. Hierdoor kun je minder geraakt worden en zullen relaties stralen in de Liefde die ze zijn. Het vereist oefening en volharding, maar het is het zeker waard!
In Liefde.
In het boek stond een kort stukje. En één zin bleef hangen in mijn gedachte. We oordelen eerst en dan nemen we waar. Dus voordat ik iemand of iets zie, heb ik al een oordeel. Dat is leuk om te onderzoeken.
De tuinset. Ik zie een groene tafel en omgevallen stoelen. Het waait. Maar eerst heb ik het oordeel neergezet dat de set oud is en mag worden vervangen. Dat knaagt. Dat mag en kan ik loslaten. De waarneming was goed aanwezig, maar voor mijn eerdere oordeel had ik echt bewust zijn en alert zijn nodig. Oordelen gaat heel snel, het is vluchtig. Dat is goed om te weten. Goed. Volgende situatie.
Ik loop de tuin uit, richting de bakker. Achter de toonbank staat een vrouw op te ruimen. En inderdaad: nog voor ik haar zie oordeel ik over haar dat ik haar sympathiek vind. Dan zie ik haar. Ik zie haar zoals mijn oordeel luidt. Het oordeel komt voor de waarneming, heel miniem, maar het is er wel! Net als bij de groep jongeren die in een rij van vijf op de stoep lopen en niet aan de kant gaan voor andere mensen. De tas van de buurvrouw, de jas van de buurman. Ik oordeel en neem waar. Het gaat snel en juist daarom is het goed om te onderzoeken. Het oordeel geeft mij informatie over wat ik vind. Oordeel, waarneming, gedachte en gevoel. Omgekeerd kan ik mezelf hierin ook onderzoeken. Ik voel iets in mijn buik rommelen. Wat heb ik gedacht? Wat heb ik waargenomen en vooral: wat was mijn oordeel? Het hangt allemaal samen en helpt mij in te zien wat ik wens te zien. Zie ik Liefde of zie ik niet?
En de voordelen van niet oordelen? Het geeft rust. De Liefde kan stromen daar waar het ego geen voeding krijgt. Het onderzoeken van je oordeel geeft de kans om situaties anders te bekijken. Hierdoor kun je minder geraakt worden en zullen relaties stralen in de Liefde die ze zijn. Het vereist oefening en volharding, maar het is het zeker waard!
In Liefde.
woensdag 10 november 2010
Naar het licht
Je kent het waarschijnlijk wel. Die ene vrouw die alles prima voor elkaar lijkt te hebben. Het leven lacht haar toe en haar gras is altijd groener. Wij waren ooit kort collega's en nu gaan onze kinderen naar dezelfde school. Vanmorgen liep ik langs haar heen op het schoolplein. Zij was in gesprek, haar kin omhoog gericht en met haar strakke legging en korte trui was ze klaar om te sporten met andere mama's. Áls we onze armen hadden uitgestoken hadden we elkaar de hand kunnen schudden. Áls. Maar we groetten elkaar niet.
Ik fiets naar huis en thuis, in de keuken zucht ik diep als ik koffie maak. Ook hier mag ik aan het werk. Moet ik iedereen aardig vinden? Nee, dat moet niet. Maar ik kom wel mijn ego tegen en hij probeert mij iets te vertellen. Daar ben ik nieuwsgierig naar. En ik wil naar het licht, leven in de Liefde in en om mij heen.
Met de koffie op tafel ga ik zitten en sluit mijn ogen. Ik denk aan hoe wij als collega's met elkaar omgingen. Ik vond haar arrogant en ik vond dat ze alles voor elkaar had. Met een andere collega maakte ze afspraken, mij negerend, om koffie te drinken. Zij bespraken van alles met elkaar over hun privé levens en ik zat erbij en keek ernaar. Met een half woord hadden ze genoeg om elkaar te begrijpen, ik wist niet waar het over ging. We zaten alle drie op dezelfde kamer. Ik vond het geen feest om genegeerd te worden. Bij deze herinnering voel ik mijn ego actiever worden en mijn lichaam wordt onrustig.
Dan denk ik aan de opmerkingen die zij maakten over mij. Ik was de collega met die vriend die zijn Liefde toonde en geregeld even langskwam vanuit zijn werk, voor een knuffel van mij. Ik was die collega die op zichzelf woonde en ging trouwen. Ik leefde volgens 'de boekjes'. De beelden die we van elkaar hadden, verschilden niet zoveel.
Buiten hoor ik Kat in de tuin vechten met Buurtkat. Het gaat er heftig aan toe en ik denk eraan hoe mijn kat straks met plukken los haar in de kamer zal rondlopen. Ik sta op, open de voordeur en roep Kat binnen. Kat reageert op mijn stem, draait zijn lichaam naar mij en gromt nog even naar Buurtkat. Dan komt hij binnenlopen als een echte macho. Hoe toepasselijk.
Dan denk ik aan het heden. Af en toe kom ik de oud-collega tegen met haar kinderen. Ze propt haar kinderen met harde woorden in dezelfde perfecte koker als waar zij in leeft. Dat is mijn visie. Ik mis de Liefde. En dat is het woord. Waar is de Liefde? Waar is de Liefde in mijn visie van haar? Ik kom er niet uit en vraag om hulp van het licht. Het antwoord komt en vraagt mij naar binnen te kijken. Natuurlijk. Het gaat om mijn pijn, hoewel ik weiger het te zien. Ik wil geen pijn voelen als het om háár gaat. En direct besef ik weer wat ik doe. Zo rommel ik door, zonder dat ik verder kom. Het lukt mij niet om haar in het licht te zien. Als ik eraan denk om het op te geven, kan ik ineens wel verder. Ik laat de situatie voor wat het is en richt mij op het licht in mij.
In het licht besef ik dat ik niet alleen ben, ik voel de eenheid weer sterk in mij en zie dat ik niet afgescheiden ben van Liefde. Het gedrag van anderen heeft er geen invloed op. Wat er ook gebeurd is, het is niet de werkelijkheid. Ego's voeden een catfight, maar in de Liefde zijn we gelijk, zijn we één. Met dit gevoel stromen de tranen over mijn wangen. Ik laat de zwaarte van het conflict toe om het te doorleven tot het verdriet afzakt. Wat is dit zwaar. Dan zie ik de oud-collega anders.
Jij en ik, wij zijn gelijk, we zijn allebei een deel van de eenheid. Bedankt dat je mij geholpen hebt om weer een stukje van mij naar het Licht te brengen. Ik zie het Licht in ons allebei stralen. Ik zie je in de Liefde die je bent. Een prachtige vrouw.
En de les van vandaag luidt: 'Ik zoek een toekomst die van het verleden verschilt'.
Ik fiets naar huis en thuis, in de keuken zucht ik diep als ik koffie maak. Ook hier mag ik aan het werk. Moet ik iedereen aardig vinden? Nee, dat moet niet. Maar ik kom wel mijn ego tegen en hij probeert mij iets te vertellen. Daar ben ik nieuwsgierig naar. En ik wil naar het licht, leven in de Liefde in en om mij heen.
Met de koffie op tafel ga ik zitten en sluit mijn ogen. Ik denk aan hoe wij als collega's met elkaar omgingen. Ik vond haar arrogant en ik vond dat ze alles voor elkaar had. Met een andere collega maakte ze afspraken, mij negerend, om koffie te drinken. Zij bespraken van alles met elkaar over hun privé levens en ik zat erbij en keek ernaar. Met een half woord hadden ze genoeg om elkaar te begrijpen, ik wist niet waar het over ging. We zaten alle drie op dezelfde kamer. Ik vond het geen feest om genegeerd te worden. Bij deze herinnering voel ik mijn ego actiever worden en mijn lichaam wordt onrustig.
Dan denk ik aan de opmerkingen die zij maakten over mij. Ik was de collega met die vriend die zijn Liefde toonde en geregeld even langskwam vanuit zijn werk, voor een knuffel van mij. Ik was die collega die op zichzelf woonde en ging trouwen. Ik leefde volgens 'de boekjes'. De beelden die we van elkaar hadden, verschilden niet zoveel.
Buiten hoor ik Kat in de tuin vechten met Buurtkat. Het gaat er heftig aan toe en ik denk eraan hoe mijn kat straks met plukken los haar in de kamer zal rondlopen. Ik sta op, open de voordeur en roep Kat binnen. Kat reageert op mijn stem, draait zijn lichaam naar mij en gromt nog even naar Buurtkat. Dan komt hij binnenlopen als een echte macho. Hoe toepasselijk.
Dan denk ik aan het heden. Af en toe kom ik de oud-collega tegen met haar kinderen. Ze propt haar kinderen met harde woorden in dezelfde perfecte koker als waar zij in leeft. Dat is mijn visie. Ik mis de Liefde. En dat is het woord. Waar is de Liefde? Waar is de Liefde in mijn visie van haar? Ik kom er niet uit en vraag om hulp van het licht. Het antwoord komt en vraagt mij naar binnen te kijken. Natuurlijk. Het gaat om mijn pijn, hoewel ik weiger het te zien. Ik wil geen pijn voelen als het om háár gaat. En direct besef ik weer wat ik doe. Zo rommel ik door, zonder dat ik verder kom. Het lukt mij niet om haar in het licht te zien. Als ik eraan denk om het op te geven, kan ik ineens wel verder. Ik laat de situatie voor wat het is en richt mij op het licht in mij.
In het licht besef ik dat ik niet alleen ben, ik voel de eenheid weer sterk in mij en zie dat ik niet afgescheiden ben van Liefde. Het gedrag van anderen heeft er geen invloed op. Wat er ook gebeurd is, het is niet de werkelijkheid. Ego's voeden een catfight, maar in de Liefde zijn we gelijk, zijn we één. Met dit gevoel stromen de tranen over mijn wangen. Ik laat de zwaarte van het conflict toe om het te doorleven tot het verdriet afzakt. Wat is dit zwaar. Dan zie ik de oud-collega anders.
Jij en ik, wij zijn gelijk, we zijn allebei een deel van de eenheid. Bedankt dat je mij geholpen hebt om weer een stukje van mij naar het Licht te brengen. Ik zie het Licht in ons allebei stralen. Ik zie je in de Liefde die je bent. Een prachtige vrouw.
En de les van vandaag luidt: 'Ik zoek een toekomst die van het verleden verschilt'.
vrijdag 5 november 2010
Zon
de warme zon
streelt mijn huid,
doet me glimlachen
die warmte
doet me tintelen
van blijdschap
en laat me de winter vergeten
dat licht
verlicht mijn denken
en maakt alles plezierig
deze zon
maakt elke zonnige dag
de mooiste dag
van mijn leven
Maaike, www.iolar.nl
streelt mijn huid,
doet me glimlachen
die warmte
doet me tintelen
van blijdschap
en laat me de winter vergeten
dat licht
verlicht mijn denken
en maakt alles plezierig
deze zon
maakt elke zonnige dag
de mooiste dag
van mijn leven
Maaike, www.iolar.nl
maandag 1 november 2010
Groeien
Wat ben ik blij dat mijn ego visie van mij is, dat het mijn waanbeeld is, mijn illusie. Ego's zijn in staat elkaar te raken. Maar mijn ego blijft mijn te ruimen rommel. Ego's zijn voor iedere persoonlijkheid, het licht is van ons allemaal, om het te delen in Liefde. Als ik mijn ego de overhand geef, ben ik nog steeds in staat het licht van mijn hart en gidsen te ervaren om tot inzichten te komen. Zo groei ik. Mijn ego kan het licht niet schaden. En met mijn wil, kracht en Liefde zal ik al mijn ego-kwaliteiten zuiveren.
Abonneren op:
Posts (Atom)