ik heb het zien gebeuren
voor jou geworsteld en geknokt
er werd niet geluisterd
jouw wezen niet erkend
het gebrek te kunnen herkennen
de worstelingen kreeg jij betaald
ik liet het gaan en wist
er komt een tijd
er komt ruimte
dat eraan voorbij gegaan wordt
ik heb gezien
hoe jij, groot als je bent
jouw tools opsloot
slot en grendel
hoe jij niet begreep
ten slotte geloofde
in gebrek aan eigenwaarde
ik heb gezien
hoe je leerde
luisterend naar eigen waarheid
zo sterk als de tegenwind je maakte
spieren van de ziel
klaar voor Leven
en ineens
is er de herkenning
wordt er gekeken
tijd voorbij tijd
en zie jij
hoe groot je bent
ga je dansend
de pieken van de grafieken
accepterend
spelend van verbazing
wat nog meer komen mag
draai je je om
het goud glanst nog altijd
grendels en sloten ongebonden
neem jij
wat jou altijd al toebehoorde
Geen opmerkingen:
Een reactie posten