Ik denk aan een vriendin van mij. Ze leeft langer dan zestig jaar. We delen een passie: zelfrealisatie. En wel de realisatie van ons Zelf. Hierover kunnen we elkaar prettig sturen en motiveren.
Het leven heeft mij weer flink laten zien dat mijn diepste putten nog steeds niet leeg zijn en ik zit uitgeput van het gebrek aan slaap op de bank. Zachte muziek voedt rust in mij. In gedachte zie ik het gezicht en het witte haar van mijn vriendin. Ze praat over het afgeven van emoties, de pijn, de angst, het gebrek aan vertrouwen. Heel het proces van helen komt in kleuren en strepen voorbij. Het leven biedt een trigger, iets wat raakt. Angst, woede, verdriet of andere ego-kwaliteiten treden op de voorgrond. Ik strek mijn armen uit en zucht. Laat het leven maar weer komen, ik ben er klaar voor en ik weet dat verzet geen zin heeft. Golven verloren energie kringelen door mijn lichaam en ik vraag mijn gidsen en engelen om de energie mee te nemen. Ik geef met Liefde mijn verdriet af. Mijn ego verzet zich nog iets. Ergens leek het goed te voelen om te lijden. Ik weet beter en zie hoe de energie transformeert. Ruimte ontstaat en ik voel Liefde in mijn lijf. Mijn mooie gids knipoogt naar mij en steekt zijn duim op.
Gezonde voeding, goede nachtrust, een zondag in de buitenlucht en veel knuffels van de mensen om mij heen zullen helend werken. Ik weet wat ik transformeerde. Oud zeer, diep ingesleten patronen mogen meer aan de oppervlakte komen. Ik mag mijn Liefde anders inzetten. Ik weet wat mij te doen staat en hoe ik groter kan en zal stralen..
In Liefde.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten