Zus krijgt zwemles en het tempo ligt hoog. In twee groepen van maximaal tien kinderen wordt er les gegeven. Wij ouders mogen aan de kant zitten en af en toe maken de kinderen een buiging en mogen wij klappen. Regelmatig steek ik mijn duim omhoog naar mijn verkleumde kind of ik zend haar mijn hart, zoals wij dat altijd doen. Zus groeit ervan en als ze aan het eind van de les is, geeft het haar net de energie om door te gaan, om het vol te houden.
Zoals in veel zwemlessen is er ook vandaag een huilend kind. Het kind staat te spugen langs de kant en juf schreeuwt het kind toe dat hij 'normaal' moet doen. Het raakt mij, maar ik ben niet de ouder van het kind. De aanwezige ouder pakt zijn boek en loopt op het kind af. Ik ben het met hem eens en hoop dat hij het kind even tegen zich aandrukt om flink te knuffelen. Het kind kijkt gespannen naar papa, maar als papa dichterbij komt, loopt hij de hoek om en verlaat het bad. Ik ben met stomheid geslagen. Zwemjuf schreeuwt door en knuffelt af en toe. Ik sluit me af en richt me weer op mijn dochter.
Een uur later huilt het kind nog altijd. Hij doet wel mee met de oefeningen, maar als hij boven water komt, huilt hij hartverscheurend verder. Ik zie hem zwemmen en vraag wat ik doen kan om hem te helpen. En als vanzelf schuift er uit mijn hart een groot hart met Liefdevolle energie. Ach ja, natuurlijk. Liefde. De heler, zoals altijd. Het kind moet 50 meter zwemmen en als mijn energie hem bereikt, houdt hij direct op met huilen. Ik volg hem. Juf motiveert op haar manier. Ik zend nog twee keer energie en het mannetje komt tot rust. Dan kijk ik weer naar Zus. Een tijd later ligt het kind weer in het bad en vraagt mij nog een keer om energie. Ik zend het en hij neemt het op. Zo gaat het. Energie zenden vanuit je hart, waar iemand het maar nodig heeft. Het is heel simpel en voedend voor de eenheid. Binnenkort zwemmen onze kleine helden af. Ik zal ze energie zenden waar ze erom vragen.
zaterdag 26 februari 2011
donderdag 24 februari 2011
dinsdag 15 februari 2011
De wereld is rond!
Het witte Licht kent geen grenzen. Waarheen ik ook ren, wie ik ook tegenkom, er is Licht, simpelweg overal. Het is net als vroeger, toen men dacht dat onze wereld plat was. En tot het tegendeel bewezen en erkend was, behield men die gedachte. Met de aanwezigheid van Liefde is het nu niet anders. We gaan rond en rond en we zullen steeds weer bij Liefde uitkomen. Er is geen eind voor Liefde. Het is er simpelweg altijd. Deel haar en zij zal vermenigvuldigen...
maandag 14 februari 2011
wandelen
de eerste lentestralen
zomaar een dag met jou erop uit
fijn samen een frisse neus halen
lentegeuren en zon op je huid
koffie drinken in het restaurant
we ontmoeten bekende mensen
even stilte, hand in hand
dezelfde verbindende wensen
terug langs paarden in de wei
genoten van een heerlijke dag
reikend naar echte lente in mei
vrienden voor altijd, mijn inner lach!
De mening van een ander
De mening van een ander
Ik trapte er bijna weer in
Niet mét, maar tegen elkander
De uitwerking wekte mijn weerzin
Mijn ego was gewekt
Inner stem weer goed gebekt
Het Licht ver te zoeken
Weggeduwd in hoeken
Engelen rond mijn hoofd
Mijn gevoelens versuft en verdoofd
Ik wenste geen Liefde te zien
Of toch wel, misschien…
Ik weet: de reactie kwam van haar geraaktheid
Het had met mij totaal niets te maken
De afwijzing die ik voelde werd mijn gemaaktheid
Tranen kwamen om de stress kwijt te raken
Op de bank zit mijn meisje
Stralend in de Liefde van Leven
In harmonie met haar eigen wijsje
En met één kus op haar hoofd, wist ik het weer even…
vrijdag 11 februari 2011
Kijk, Vera, kijk!
kijk, Vera, kijk
open je hart
en bezwijk
niet
laat mij jou
liefde tonen
geen berouw
kijk, Vera, kijk
vind de Liefde
en bezwijk
niet, maar Leef!
Zoals beloofd, het gedicht op mijn blog. Dank je, Jan, voor je prachtige compliment, het raakte mij diep.
donderdag 3 februari 2011
De wereld
Er is een wereld achter de wereld die jij ziet en voor waar aanneemt. Die wereld is de wereld van Liefde, vrijheid en zuiverheid. Het is de wereld waar wij naar verlangen.
Abonneren op:
Posts (Atom)