opgesloten in een open kooi
in een te kleine ruimte
met wijds uitzicht
ik pas hier niet
ik kan er uit
alleen de deur hoeft maar open
en dat kan IK zelf
ik blaf en grom als anderen passeren
zeker licht kan ik niet verdragen
het kleedje op de bodem is zacht
ik nestel mij zo graag
had ik maar lef
had ik maar moed
oh door engelen omringd
wil ik nog niet Zien
zij kunnen mij leren vliegen
mijn vleugels weer gebruiken
zou ik?
maar ik houd zo graag vast
hoe krampachtig ook
aan het ego in mijn te kleine kooi
Geen opmerkingen:
Een reactie posten